Parménide :
τοῦτό μοι, ἱμείρεται ἦτορ ἀκοῦσαι,
πῶς ποτ˔ἀνʎρ ἔτ˔ἄγεις ῥῇστα μεθ˔ἡσυχίης αἰεʐ ἀφροντίστως καʐ ἀκινήτως κατʊ ταὐτά,
μʎ προσέχων αἴνοις ἡδυλόγου σοφίης.
μοῦνος δ˔ἀνθρώποισι θεοῦ τρόπον ἡγεμονεύεις,
ὃς περʐ πˍσαν ἐλῶν γα˪αν ἀναστρέφεται, δεικνʔς εὐτόρνου σφαίρας πυρικαύτορα κύκλον.
Platon :
ἦ γʊρ ἐγʖν ἐρέω, ὥς μοι καταφαίνεται εἶναι,
μῦθον ἀληθείης ὀρθʒν ἔχων κανόνα, ɻς ἡ τοῦ θείου τε φύσις καʐ τἀγαθοῦ
αἰεί,
ἐξ ὧν ἰσότατος γίνεται ἀνδρʐ βίος.